brandpunt
brandpunt

Gerco speelde 15 uur per dag online games: het verwoestte zijn hele leven

Door Anne Rotteveel - in Brandpunt

Gerco (21) speelde 15 uur per dag games. Hij sloeg maaltijden over, kwam het huis niet meer uit en verwaarloosde zijn studie. Zijn moeder Marjetta was bang om haar zoon te verliezen aan het gamen. "Hij was volledig in de ban van het spel en kon niet meer stoppen. Op een gegeven moment was ik zelfs bang dat hij zich zelf iets aan zou doen."

Gepest

Gerco is 21 jaar en komt uit een groot gezin van zeven kinderen. Hij was de oudste van het gezin en regelmatig was er weinig aandacht voor hem. Op school vond hij het lastig om contact te krijgen met leeftijdsgenootjes, hij werd gepest en had niet zoveel vrienden. Gamen vond hij altijd al leuk, maar school en korfbal vormden nog wel een belangrijk onderdeel van zijn sociaal leven.

15 uur per dag gamen

Toen hij ging studeren zonderde hij zich steeds meer af. Hij stopte met studeren en zat een half jaar thuis. Hij ging meer en meer gamen en langzaamaan raakte hij verslaafd aan het online spel Dota. Op een gegeven moment speelde hij het spel wel 15 uur per dag. In die wereld voelde hij zich thuis, daar was hij wél iemand. Eten was niet meer belangrijk. Zijn moeder Marjetta: “Na heel vaak roepen kwam hij voor het avondeten nog wel naar beneden, maar lunchen deed hij al niet meer.”

Ik was op een gegeven moment bang dat hij een einde aan zijn leven zou maken
Marjetta, moeder van Gerco

Ontkenning

Marjetta: “Alle kinderen gamen, lange tijd dacht ik dat het er een beetje bij hoort. Ik denk wel dat ik me al twee jaar zorgen maakte, maar Gerco ontkende altijd dat hij een probleem had. Hij heeft ook wel geprobeerd om alle games van zijn computer te gooien, maar dan gingen ze er ook altijd weer op.”

Gerco dacht eigenlijk nooit dat het misschien een beetje vreemd was om 15 uur per dag te gamen, ook al hadden zijn vrienden van korfbal zelfs helemaal niets met gamen. “Nu achteraf denk ik "hoe kom je daarbij" maar toen dacht ik er helemaal niet bij na. Ik wilde het ook gewoon niet zien denk ik.”

Al het spaargeld op aan gamen

Ondertussen ging Gerco steeds meer op in de wereld van Dota. Daar kon hij een soort mystieke figuren kopen en daarmee gamen. “Als ik het vertel klinkt het gek, maar ik vond het echt prachtig dat er telkens nieuwe "skins" kwamen, een soort kleding voor die figuren. Ik gaf er ook veel geld aan uit”, vertelt Gerco. Zijn moeder had het eerst niet door. “Maar nu weet ik dat hij daaraan binnen een paar jaar tijd al zijn spaargeld van vijf-, zesduizend euro is kwijtgeraakt.”

Het was een uitzichtloze situatie. Hij was in de macht van het spel.
Marjetta, moeder van Gerco

Depressief

Zijn moeder vertelt hoe ze haar zoon kwijtraakte. Hij werd depressief was en  ze was op een gegeven moment zelfs bang dat hij zichzelf iets aan zou doen. Marjetta: “Hij was in de macht van het spel. Hij wist niet meer wat hij wilde met zijn leven, had geen enkel doel meer, alleen maar gamen. Hij kon er niet meer mee stoppen en had ook geen plezier meer in de dingen die hij deed.” Gerco helpen kon ze niet, haar betrokkenheid werkte averechts: “Ik klopte continu op zijn deur, stop nou toch eens met gamen, hup die computer uit. Maar we kwamen altijd in een heftige woordenstrijd. Ik denk dat hij toen niet vermogen had zijn leven anders in te richten, dat hij toen al zo in de ban was van het spel."

Gerco vult zijn moeder aan: “Ik weet niet of ik echt depressief was, ik was niet suïcidaal ofzo, maar het was wel een zwart gat waar ik niet meer zelf uit kon komen.”

Alles valt in duigen

Na een half jaar thuis zitten, besluit Gerco een nieuwe studie te beginnen: geneeskunde. Maar dat ging meteen al niet goed. Gerco: "als ik iets voor mijn studie ging doen, moest er na een uur iets van afleiding komen. Dan ging ik gamen of zette ik een serie op. Dat werd natuurlijk altijd langer dan ‘eventjes’ en dan was de avond alweer voorbij. Dan liet ik het maar voor wat het was, eerst slapen en dan zien we morgen wel weer verder. Op een gegeven moment besefte ik  dat ik zo mijn studie Geneeskunde niet ging halen, dan zou ik van de studie worden geschopt. Geneeskunde was mijn droom, ik had zoveel geluk gehad dat ik die kans had gekregen, maar ik liet het gewoon gaan. Ik was heel eenzaam in die tijd.”

Hulp zoeken

“Dat was het moment dat ik heb besloten om hulp te zoeken. Ik kwam achter het bestaan van de kliniek ‘Yes We Can’ die een behandeling van 10 weken aanbood met onder andere veel outdoor-activiteiten, zodat ik kon afkicken. Als je jezelf dan in de auto ziet zitten en denkt "ik ga de kliniek in", is dat wel een heftig moment. Ik dacht, shit man, wat nu? Dan heb je opeens dat labeltje ‘probleemkind’, klinkt misschien een beetje hard, maar zo is het wel.”

Ik vind het misselijk hoe de game-industrie jonge kinderen aan deze gokelementen bloot stelt
Marjetta, moeder van Gerco

‘Ik heb mijn kind terug

Het afkicktraject wordt een succes. Op advies van zijn behandelaars stopte Gerco compleet met gamen. “Ik heb mijn kind weer terug”, vertelt zijn moeder. “Nu pas begrijp ik waarom hij zoveel gamede, wat hem ongelukkig maakte.” Ook heeft zij nu beter inzicht in wat er in de games gebeurt en dat game-ontwikkelaars bij grote online games allerlei mechanismen inbouwen om spelers vast te houden, zelfs gokelementen.

Misselijk makende gokelementen

“Het is knap natuurlijk hoe ze dat doen. Maar tegelijkertijd vind ik het ook misselijk.  Het zijn wel jongeren die je daaraan blootstelt. Niet dat alle kinderen hiervoor gevoelig zijn. Maar als je een kind hebt gehad die dit heeft doorstaan, dan wil je dat nooit meer meemaken.”

Op de goede weg

Gerco werkt nu weer en gaat na de zomer opnieuw beginnen met zijn geneeskunde studie. Hij kijkt nog weleens mee met zijn broertje die aan het gamen is, maar dat is geen probleem. Hij neigt er wel na af en toe te veel met zijn telefoon bezig te zijn. Dat hij zich dat realiseert, zegt hij zelf, geeft aan dat hij op de goede weg is.

Kijk hieronder de reportage terug die we over gameverslaving maakten: